The Philosophical Faculty Journal

Category: Mirte Debats

  • Accept to Lose: A Nine-Step Program

    Film and Philosophy: Little Miss Sunshine (2006)

    Dream Journal of the Family Hoover

    • (Step) Father Richard:
      • Dream: publish and reach a big audience with his nine-step ‘‘Refuse to Lose’’ program, which is focused on following nine steps to achieve your dream, to be successful in life.
    • Mother Sheryl:
      • Dream: keep her family together and make her marriage work.
    • Seven-year-old Olive, Richard and Sheryl’s daughter:
      • Dream: participate in a beauty pageant for six and seven-year-olds.
    • Fifteen-year-old Dwayne, Sheryl’s son from her previous marriage:
      • Dream: become an Air Force fighter jet pilot. He has taken a vow of silence until he reaches this dream.
    • Richard’s father, Edward:
      • Dream: use heroin and be high.
    • Sheryl’s brother, Frank:
      • Dream: lost his dream of having a relationship with one of his grad-students, and of being the preeminent Proust scholar in the U.S. Even his dream to commit suicide ended in a failure.

    Jonathan Dayton (director of Little Miss Sunshine): ‘‘Our culture is so built on the idea of chasing our dream. […] But then this [film] is about what happens when those dreams don’t come true and what’s left’’ (Cinema Therapy 2024, 6:14).

    ‘‘Little Miss Sunshine teaches us that it’s okay to feel sad, that it’s okay to lose, to fail, to cry, to scream, [to swear,] to be you’’ (MovieSketch 2021, 0:46).

    What do you want to be in the future? What do you want to achieve? What dreams do you want to chase? What do you want to do after your studies? How are you going to use your studies during the rest of your life? The answers to these questions that we ask each other and ourselves involve a job, an identity, or an individual goal you will spend the rest of your life chasing and maybe, hopefully, one day achieving. But who decides that you have reached your dream? What if you don’t reach it? What happens, what do you do, what are you left with? What if you find out that what you have always wanted is simply not possible? It is not yours to become, to one day be? The existentialist, nihilist, tragi-comedy Little Miss Sunshine (2006) gives possible answers to these questions. For this review, along the lines of Richard’s nine-step ‘‘Refuse to Lose’’ program, I have made a nine-step Accept to Lose program, based on what the film tries to teach its audience.

    Step 1: Realise that it is bullshit to ‘‘Refuse to Lose’’

    ‘‘You say to me: ‘Life is hard to bear.’ But wherefore would you have in the morning your pride and in the evening your resignation?’’ (Nietzsche 2005, 36).

    Together, some of them more willingly than others, the family Hoover goes on a road trip to California to make Olive’s dream of participating in the national Little Miss Sunshine pageant come true. During this journey, every character is also on their own journey, chasing their dreams. None of the family members truly reaches the goals they set for themselves, none of them become who they wish they could be. On their individual journeys they are confronted with this failing and the questions that come with it, questions that push them to develop themselves: When have you actually reached your goal, your dream? Do you play by society’s rules while chasing your dream? Do you need recognition from other people? If so, from whom? Do you want to accept it when you fail? Can you accept it when you fail? Do you really need to ‘‘refuse to lose’’ in order to win, or can you also win when you lose?

    Step 2: Realise that not achieving your dream doesn’t make you a loser, a failure

    ‘‘There are two kinds of people in this world: winners and losers’’ (Dayton & Faris 2006, 1:25).

    There are those who get what they want and those who don’t, those who never give up and those who do, those who achieve their dream and those whose dreams end in failure. If you make your dreams come true, you are a winner, you are successful, you are hard-working, you are a go-getter, you are an example for other people. If you don’t, you are a loser, you are lazy, you gave up on yourself, you gave up on your dreams, you haven’t sacrificed enough, you are a failure. If that is true, Little Miss Sunshine (2006) is a film about a family of failures. The members of the family Hoover are divorced, suicidal, bankrupt, colour blind, addicted to heroin, and not the prettiest girl in town. They all have dreams they are chasing, but none of them achieve their dreams. What does it really say about who you are when you fail? To what extent do our dreams make us who we are? Winning or losing has nothing to do with where you end up, nor with achieving your goals, nor with being better than other people. You can lose big, but still be a winner.

    Step 3: Set boundaries on what you are willing to sacrifice for your dreams

    ‘‘Whatever happens, you tried to do something on your own. […] You took a big chance, that took guts, and I’m proud of you’’ (Dayton & Faris 2006, 40:58).

    Is betting everything you have on your dream, sacrificing everything for it, the way to achieve it? And what happens if you bet and sacrifice everything, but still don’t succeed? What do you do with the emptiness and the void you fall into after that? In his dream of making his nine-step program work and receiving recognition for it from a big audience, Richard bets his family both financially and emotionally. The rest of the family loathes him for his demands. He doesn’t bring in that much money with his job, driving his family to bankruptcy and putting the strain of providing for the family entirely on his wife Sheryl. After her first marriage ended in divorce, and her family fell apart, Sheryl is trying to keep this family together, to make it work. In doing so, she sacrifices her own wants and needs to support her husband with a dream she actually thinks is nonsense, pointless and doomed to fail. I think it would have given her character more depth if she would also have had a dream that isn’t related to her being a good mother, wife and sister. A dream she had to push away or sacrifice to be able to provide for her family. This is implicitly mentioned in the film, but it would have been better if the directors had made it explicit as well.

    Sheryl’s son, Dwayne, also makes big sacrifices for his dream. He focuses on nothing other than his goal of becoming a pilot for the Air Force. In order to achieve this goal he sacrifices his relationships with other people, isolates himself and takes a vow of silence. When he fails, he has nothing left to fall back on.

    Step 4: Focus on being YOUR best, not on being THE best

    ‘‘There is no sense in entering a contest if you don’t think you’re gonna win’’ (Dayton & Faris 2006, 20:39).

    Richard is blind to his family’s needs and keeps pushing them to always be THE best, he strains them in his demand for perfection. Jonathan Decker (therapist) describes the situation as follows: ‘‘The family starts tearing at the seams because of this perfectionism. Because we’re not focused on being YOUR best. We’re focused on being THE best.’’ Valerie Faris (director): ‘‘As if that’s even an achievable goal’’ (Cinema Therapy 2024, 6:49-6:57). Therapist Jonathan Decker and director Valerie Faris make an interesting point here, because is it even possible to achieve a dream that is based on the idea of being THE best? That is based on winning? When do you achieve your dream? What and whom does it depend on? What can you control? You have to focus on what lies in your power, not of what is outside of your power. You are in control of being YOUR best, what you can’t control is being THE best, because you can’t control other people. You are in control of how you see yourself, you aren’t in control of how other people see you and whether you will be recognised as having achieved your dream by others. You are in control of trying, journeying, chasing your dream, you aren’t in control of the specific outcome that you are trying to achieve.

    Step 5: Realise that success isn’t permanent

    ‘‘I just want everyone here to know that I am the preeminent Proust scholar in the United States’’ (Dayton & Faris 2006, 32:00).

    ‘‘Did I mention that I am the preeminent Proust scholar in the U.S.?’’ (1:00:06).

    Even if you have achieved your goal, have reached your dream, this isn’t always static and permanent (MovieSketch 2021, 2:29). This becomes clear in the character of Frank. He had reached his goal and became the preeminent Proust scholar in the U.S. Not only did he see himself that way, he was also recognised as such by other scholars. He didn’t merely do HIS best, he became THE best. So, shouldn’t he have been introduced as the example for the rest of the family? As the achiever of the nine-step program? The one who reached his dream, who can now tell the others how it is done? No, instead he has hit rock bottom at the very beginning of the film, he has attempted to take his own life. It is only a matter of time before he also loses his dream, gets dethroned and someone else becomes the number one Proust scholar in the U.S.

    Step 6: Realise that failure isn’t final

    ‘‘Fuck beauty contests. Life is one fucking beauty contest after another. You know: school, then college, then work, fuck that. […] You do what you love, and fuck the rest’’ (Dayton & Faris 2006, 1:24:02).

    So if you have achieved your dream and then lose it, or if you don’t achieve it at all, where does that leave you? What if you lose everything you have and all hope is lost? What is still in your control? Sometimes you hit a wall, you are obstructed in achieving your dream by your own incapability, or by the rules, regulations, and expectations of society. But just as achieving your dream won’t last forever, failure isn’t the end, it’s not final. You can find another way, dreams can change. Life isn’t about trying harder than you actually can, sacrificing everything to ensure a certain outcome, to achieve your dream. It is about dreaming, about hoping, about accepting failures and seeing them as stepping stones, as teaching moments, not within a nine-step program to success, but within your development as a human being. Life isn’t about individually trying to chase your big hopes and dreams. Of course, those can give direction, but eventually it is about finding hope and dreams in the small things, in your everyday life. It is about failing, learning not only to accept failure, to accept set-backs, but to embrace them, learn from them, be aware of the opportunities they give, and see them as a part of your life.

    Step 7: Support each other’s dreams and failures

    ‘‘Whatever happens, we’re a family. And what’s important is that we love each other’’ (Dayton & Faris 2006, 51:55).

    Little Miss Sunshine (2006) shows that no one exists in a vacuum. Chasing your own dreams, achieving them, focussing on your individual goals isn’t enough. Life is about connection: connection to other people, connection to the people you love, and who love you. It’s about supporting each other, helping each other work for your dreams, being there for each other when there are set-backs. None of the family members achieve their goals, except maybe Olive and Edward, of whom you could say they made their dreams come true, even if it’s in a way they hadn’t envisioned. In the end, the family members are able to be there for each other, support each other, and accept each other, and in turn feel supported and accepted by the other members of the family. Helping those close to you chase their dream in addition to chasing your own dream and being supported in that dream makes that you can share the happiness when that dream is achieved, but also that you can share the disappointment and sadness when that dream fails.

    Step 8: Accept others for who they are and accept yourself for who you are

    ‘‘We gotta let Olive be Olive’’ (Dayton & Faris 2006, 1:28:14).

    Human beings are dynamic, they change. A future you envision now, may not be the future you want when that future becomes the present. Dreams change all the time. Dreams, success, failure, they all build the road you walk during your life, every moment again. Instead of keeping your eyes on the future and thinking about what life will be like, what you will make of yourself, who you will, maybe one day, be, instead of asking questions like: What do you want to achieve? What do you want to become? What/Who do you want to be? More interesting may be to keep your eyes on the here and now, on how you are developing yourself, on what is happening in the world in this moment, on who you are, and to ask questions like: Who am I right now? What is my life like? Is that the life I want for myself, or do I want to change something? What do I want to change? What lies within my power to change? What drives me? What interests me? Whom do I support? Who are the people that support me? Whose support do I want or need? What is happening in the world right now? How do I want to relate to that? What am I willing to sacrifice now for achieving my dreams in the future? How far am I willing to go and what lines do I not want to cross? What are my smaller dreams? What are my big dreams and goals in life? When have I achieved those, if ever? How do the dreams I have for the future influence how I live my life now? Is that what I want? Is that who I am?

    Step 9: Accept that there are only 8 real steps in this Accept to Lose nine-step program. I could have come up with a 9th one, but that’s not the point…

    ‘‘A real loser is somebody that’s so afraid of not winning that they don’t even try. And you are trying, right?’’ (Dayton & Faris 2006, 2006, 45:30).

    Bibliography

    Cinema Therapy. 2024. ‘‘Therapist Reacts to Little Miss Sunshine with Directors Jonathan Dayton & Valerie Faris.’’ Youtube Website. Therapist Reacts to LITTLE MISS SUNSHINE with Directors Jonathan Dayton & Valerie Faris – YouTube.

    Dayton, Jonathan & Faris, Valerie. 2006. Little Miss Sunshine. United States: Searchlight Pictures, Big Beach, Bona Fide Productions, Deep River Productions, Third Gear Productions & Major Studio Partners.

    MovieSketch. 2021. ‘‘Why I Watch Little Miss Sunshine When I’m Sad.’’ YouTube Website. Character Teaser – Vala | AFK Journey (youtube.com).

    Nietzsche, Friedrich. 2005. Thus Spoke Zarathustra. New York: Oxford University Press.

    Sohn, Jin-Young. n.d. ‘‘How Does ‘‘Little Miss Sunshine’’ Reflect The Philosophies Of Proust And Nietzsche?’’ The Take Website. How does “Little Miss Sunshine” reflect the philosophies of Proust and Nietzsche? | Read | The Take (the-take.com).

  • Sowing Seeds of the Future

    I hope for a Future

    when We can just be,

    when We don’t have to choose 

    an identity,

    when We can exist

    in Our complexity,

    I hope for a Future

    when We can be free,

    of every division,

    class, and category,

    restacking the deck,

    of history,

    I hope for a Future

    without hostility,

    when We put emphasis

    on empathy,

    when connection, compassion,

    is all We see,

    I hope for a Future

    when We can just be,

    I’m starting this Future

    making it Reality,

    do You hope for a Future,

    when We can just be?

    are You starting a Future,

    this Future with Me?

  • Op zoek naar de verhalen van de FFTR

    Een interview met drs. Ignace de Haes over het boek Denkers en Duiders: Een eeuw Nijmeegse filosofie, theologie en religiewetenschappen in honderd verhalen

    “Heb je al gehoord …”, “Wat er gister toch is gebeurd …”, “Wat ik nu toch weer heb meegemaakt …”: Deze en soortgelijke zinnen hoor je de hele dag door. Mensen vertellen elkaar continu verhalen. Verhalen over de man in de bus die zijn nagels zat te knippen, over de docent die op blote voeten college stond te geven, over de medestudent die een diepe zucht slaakte bij het horen van de naam ‘Plato’. Iedere gebeurtenis, iedere ervaring, alles wat we meemaken, het zijn allemaal verhalen. We vertellen, we luisteren en we vertellen verder. Alles wat we doen, wat we denken, wat we voelen, de keuzes die we maken, het draagt allemaal bij aan het verhaal dat we over onszelf, over onze omgeving vertellen, want wat is het leven als het geen verhaal is? Iedereen werkt dag in dag uit aan diens eigen narratief. Die verhalen komen bij elkaar, tijdens ontmoetingen tussen mensen. Op één dag lopen er al honderden, duizenden mensen op campus rond, die allemaal hun eigen narratief met zich meedragen. Moet je nagaan hoeveel verhalen zich door de jaren heen hebben verzameld, hoeveel er op je liggen te wachten als je de moeite neemt om te zoeken, te luisteren, hoeveel er voor altijd verborgen zullen blijven om nooit meer gevonden te worden. Al 100 jaar bruisen de gebouwen van de Radboud Universiteit van de verhalen. Je zult ze misschien niet iedere dag bewust zien, maar ze zijn er wel degelijk.

    Een faculteit vol verhalen

    Hoe bijzonder is het dan om bewust op zoek te gaan naar deze verhalen, om te vragen, om nieuwsgierig te zijn, om interesse te tonen, om te luisteren. Dit is wat drs. Ignace de Haes, twee jaar geleden, besloot te doen. Ter ere van het 100 jarig bestaan van de Radboud Universiteit, besloot hij om een zoektocht te starten naar de verhalen van de FFTR, want, zoals hij zelf zegt:  ‘‘We zijn een faculteit van grote verhalen, zowel bij de theologie als bij de filosofie. Met dit project wilde ik op zoek gaan naar de kleine verhalen, dat zijn verhalen die in principe subjectief zijn. Bij dat soort verhalen ga je uit van iemands ervaringen en herinneringen.’’ Ignace is twee jaar lang op zoek geweest naar die kleine verhalen. Steeds meer mensen sloten zich bij de zoektocht aan. Een jaar geleden, kwam ook ik het team versterken: ik ben in de archieven gedoken, ik ben met mensen gaan praten, ik ben gaan zoeken, gaan luisteren, om deze verhalen te verzamelen. Nu, een jaar later, hebben we met zijn allen maar liefst 100 verhalen bij elkaar gesprokkeld en gebundeld in het boek Denkers en Duiders: Een eeuw Nijmeegse filosofie, theologie en religiewetenschappen in honderd verhalen. Na het meewerken aan de zoektocht naar de verhalen van het verleden van de faculteit, ben ik benieuwd naar nog één laatste verhaal, het verhaal dat achter dit boek schuilgaat. Ik heb aan Ignace gevraagd of hij mij dat verhaal wilt vertellen.

    In het begin sch…

    Ignace is twee jaar geleden begonnen met het verzamelen van de kleine verhalen van de FFTR. Hij wilde zowel verhalen over de theologie als de filosofie vertellen, omdat dat de twee grote, oude pilaren zijn, waar de faculteit op steunt. Zijn idee was om 100 verhalen te gaan schrijven: één verhaal over ieder jaar dat zowel de universiteit als de studies filosofie en theologie bestaan. Poëtisch genoeg was het eerste verhaal dat hij schreef, het verhaal over het begin, over de schepping van hemel en aarde, of ten minste het ontstaan daarvan. Het is namelijk nog maar de vraag of hemel en aarde überhaupt geschapen zijn. Dit ontdekte Ellen van Wolde tijdens haar onderzoek naar de Hebreeuwse grondteksten van de Bijbel.  Ze kwam erachter dat het Hebreeuwse woord bara, in de Bijbel vertaald is als scheppen, terwijl het eerder scheiden betekent. Op het eerste gezicht lijkt dit geen indrukwekkende bevinding, het is slechts één woordje, hoe kan de vertaling van één simpel woordje nou een impact hebben op een verhaal, laat staan op een boek zo dik als de Bijbel? Toch wekte deze bevinding een stortvloed aan reacties op, allerlei deskundigen en gelovigen reageerden op en maakten zich druk om deze bevinding. Waarom? Daarvoor moeten we terug naar het begin, naar de eerste zin van de Bijbel, want ‘‘In het begin schiep God hemel en aarde’’ (Genesis 1:1) wordt dan: ‘‘In het begin scheidde God hemel en aarde.’’ Zo kan één woordje, één klein woordje, het hele verhaal van de wereld, het hele wereldbeeld van gelovigen op losse schroeven zetten. Wat betekent het als God niet de wereld uit het niets schiep, maar de wereld al bestond voordat God deze scheidde? Bestond er dan al iets voordat God bestond? En wat betekent dat voor het geloof? Wat betekent dat voor het scheppingsverhaal? Is dit een bedreigende vondst, of juist een verrijkende? Ellen van Wolde zette mensen aan het denken, aan het reflecteren met haar vertaling van één simpel, klein woordje. Bij het opnieuw vertellen van dit verhaal, grinnikt Ignace tevreden: ‘‘Ik vind het zo geweldig. Die eerste zin van de Bijbel bestaat al 2000 jaar en dan komt er een wetenschapper die zegt: ‘Ja, die eerste zin, die klopt niet, die is verkeerd vertaald.’ Eén woord anders, maakt een compleet ander wereldbeeld, wat het wereldbeeld van het Christendom in elkaar laat storten. Nou, dat vind ik prachtig.’’

    Diversiteit

    Ignace heeft niet alle 100 verhalen alleen hoeven schrijven. Dat zou onmogelijk in twee jaar tijd zijn gelukt. Sowieso paste dat ook niet bij de visie die hij voor het project had. Zoals ik al eerder heb gezegd, wilde hij namelijk op zoek naar de kleine verhalen van de faculteit, de subjectieve verhalen, de anekdotes, verhalen die in een hoekje liggen te wachten om ontdekt te worden, verhalen die al heel lang in het geheugen van verschillende mensen opgeslagen liggen, maar gewoon nooit of nauwelijks verteld zijn geweest. Ignace beschrijft zijn visie als volgt: ‘‘We hebben al genoeg wetenschappelijke boeken, dus het mogen verhalen zijn van alumni, van medewerkers, van anderen die iets observeren. Daarnaast mag het over alles gaan.’’ Hij wilde zoveel mogelijk mensen bij het project betrekken. Als je naar de laatste pagina’s van het boek bladert, kun je aan de auteurslijst, die maar liefst twee hele pagina’s beslaat met in totaal 48 namen, zien dat dit zeker gelukt is.

    Op deze auteurslijst staan namen van mensen die Ignace zelf heeft benaderd en gevraagd om een verhaal te schrijven, zoals prof. dr. Peter Nissen en prof. dr. Christoph Lüthy, die samen met Ignace de redactie van het project vormden. Veel mensen hebben zich ook via mond-tot-mond reclame als een soort sneeuwbaleffect bij het project aangesloten, zo heeft dr. Willem van der Kuijlen voor het verhaal van 1988 getiteld: ‘‘Filosofische stratenmakers’’, de vier filosofen: Pieter van Diesen, Theo Theunissen, Zafer Aydogdu en Henk Hoogervorst gevraagd om een verhaal voor het project te schrijven. Dankzij de veelzijdigheid van de redactie zelf en van alle mensen die hebben meegewerkt is er een boek ontstaan met een grote diversiteit aan schrijvers, stijlen en verhalen. Sommige verhalen zijn meer historisch, andere juist anekdotisch. Er zijn interviews, prozateksten, beschrijvende verhalen, en stukjes uit archieven in het boek te vinden. Sommige verhalen zijn grappig, andere zijn emotioneel, sommige zijn kritisch, andere zijn lovend, sommige gaan over gebeurtenissen in de geschiedenis die in de archieven verstopt liggen, andere gaan over wat recentere en meer bekende ervaringen. Al met al is het volgens Ignace ‘‘een kleurrijk, divers pallet van verhalen van vroeger tot nu’’ geworden.

    Favoriete verhaal van Ignace

    Uit dit pallet wilt Ignace eigenlijk geen favoriet kiezen, want het zijn nu eenmaal 100 prachtige verhalen geworden, die allemaal hun eigen charmes hebben en allemaal op hun eigen manier iets toevoegen aan het geheel. Toch is er één verhaal dat voor hem een speciaal plekje heeft. Dit is het verhaal van 2021 over Justine Borkes, een mevrouw die een vaste bezoekster was van de koffiehoek op de 15e verdieping. Iedereen kende haar, maar niemand scheen precies te weten wat ze daar nu eigenlijk deed. Ignace was nieuwsgierig naar haar verhaal en heeft haar gecontacteerd om te vragen of hij haar mocht interviewen. Dat mocht en het verborgen verhaal van de onbekende dame in de koffiehoek werd aan het licht gebracht. Tijdens het gesprek, kwam Ignace erachter dat Justine dichteres was en filosofie had gestudeerd. Ze wilde heel graag promoveren, maar dat is haar uiteindelijk niet gelukt. Toch bleef ze naar de koffiehoek op de 15e verdieping komen, want, zoals ze zelf in het interview zegt: ‘‘Filosofie is voor mij meer dan alleen de teksten van filosofen. Filosofie heeft voor mij alles te maken met ruimte en thuiskomen. Dat is de reden dat ik de ruimte opzoek waar filosofie bedreven wordt. Door die ruimte laat ik me inspireren, ook in mijn gedichten. […]De koffiehoek op de vijftiende verdieping was mijn thuis, mijn huiskamer, omdat juist die ruimte voor mij gelijk staat met filosofie en gastvrijheid’’ (De Haes, Lüthy & Nissen 2023, 13).

    Wat begon als een gesprek uit Ignace zijn interesse in en nieuwsgierigheid naar het verhaal van Justine, werd een afscheidsinterview. Toen Ignace haar interviewde, lag Justine al in het ziekenhuis. Nog geen twee weken later, is Justine overleden. Deze ervaring heeft veel indruk gemaakt op Ignace: ‘‘Dit heeft mij geleerd dat er achter iedereen een verhaal zit, alleen je moet er wel nieuwsgierig naar zijn, dan zul je zien dat iedereen bewonderingswaardige verhalen te vertellen heeft.’’

    De verhalen gaan verder

    Iedereen heeft een verhaal en die verhalen stoppen niet simpelweg met bestaan als je ze hebt opgeschreven en gebundeld in een boek, ze worden doorverteld, ze gaan verder, er komt altijd een vervolg. Wanneer mensen overlijden, overleven hun verhalen. Wie zouden we nog zijn en wat zouden we nog doen op de Faculteit der Filosofie, Theologie en Religiewetenschappen als we niet meer zouden putten uit de verhalen van het verleden? Als we niet meer vol verwondering en nieuwsgierigheid om ons heen zouden kijken? Als we het gedachtegoed en de levensverhalen van mensen, filosofen, theologen en schrijvers met hen zouden begraven om hun verhalen door ruimte en tijd te laten afbreken, vergaan? Zou er dan nog iets als literatuur bestaan? Nog iets als Theologie? Religie? Filosofie? Waarop zouden we bouwen als we geen verhalen meer hadden? Wat zou dan ons fundament nog zijn? Ons uitgangspunt? Ons bestaansrecht? We werken iedere dag met verhalen, of ze nu literair en poëtisch zijn of wetenschappelijk en feitelijk, of de filosofie in het wit tussen de woorden te vinden is, of op een zilveren dienblaadje aan ons wordt geserveerd. We zijn altijd op zoek naar de verhalen van het verleden en naar hoe we daarop kunnen voortborduren in het hier en nu, hoe de verhalen verder gaan, nooit af zijn.

    Denkers en Duiders: een eeuw Nijmeegse filosofie, theologie en religiewetenschappen in honderd verhalen

    Dit boek is dan ook een momentopname, een barometer, een peiling. 100 bewonderingswaardige gebeurtenissen zijn door de medewerkers en medewerksters van dit project verzameld en opschreven. Door dit boek zijn mijn ogen geopend en ben ik ze gaan zien. Tijdens het zoeken en schrijven, heb ik de universiteit en de FTR-Faculteit zelf op een hele andere manier leren kennen. Natuurlijk vraagt iedere student zich wel eens af, als ze weer eens in de overvolle bus 10 hutje mutje op elkaar gepropt zitten, waarom de campus niet gewoon in het centrum is, dat is toch veel makkelijker? Ook heb ik het wel eens vreemd gevonden dat we hier überhaupt de FTR-Faculteit kennen en niet, zoals bij veel andere universiteiten, een Faculteit der Letteren en Wijsbegeerte. Pas als je de geschiedenis induikt ga je hiervoor de antwoorden vinden, vallen dingen op hun plek en ga je op een andere manier om je heen kijken, ga je andere dingen zien. Zoals Ignace het omschrijft: ‘‘Je leert iets over de geschiedenis aan de hand van subjectieve verhalen en als je al die verhalen doorleest krijg je een rode draad van de geschiedenis te pakken. Dit boek geeft een mooi beeld van een eeuw Nijmeegse filosofie, theologie en religiewetenschappen in honderd verhalen. Nu ben ik natuurlijk heel benieuwd hoe de aankomende 100 jaar gaan verlopen.’’ De Radboud blijft bruisen. En wie weet, misschien komt er over 100 jaar weer een boek vol met de verhalen, die vandaag beginnen en die we samen mogen gaan beleven, samen mogen gaan schrijven, iedere dag weer.

    Weggeefactie

    Dit prachtige boek vol verhalen, die inzicht geven in 100 jaar geschiedenis filosofie, theologie en religiewetenschappen aan de Radboud universiteit, is niet alleen verkrijgbaar in de boekhandel, er worden binnenkort ook 3 exemplaren verloot! Op de Splijtstof Instagram zal een post geplaatst worden, waarop je kunt reageren, om kans te maken op een exemplaar. Uit de reacties zullen drie gelukkige winnaars worden geloot. Houd je ogen en oren dus goed open. Wie weet, staat Denkers en Duiders binnenkort bij jou op de boekenplank te schitteren en kun jij je verdiepen in de verhalen van het verleden.

    Bibliografie

    Haes, Ignace, de, Christoph Lüthy, Peter Nissen. 2023. Denkers en Duiders: Een eeuw Nijmeegse filosofie, theologie en religiewetenschappen in honderd verhalen. Nijmegen: Vantilt.

  • What You See, When You Close Your Eyes

    Book Review of The Little Prince by Antoine de Saint-Exupéry

    I would have liked to begin this story in the manner of a fairy tale.

    I would have liked to write:

    ‘Once upon a time there was a little prince

    who lived on a planet scarcely bigger than himself,

    and who was in need of a friend…’

    To those who understand life,

    that would have a much greater air of truth.

    (De Saint-Exupéry 1995, 18)

    Come on, come on, hurry, or we might miss it! Take bigger steps than you ever thought possible, push back against the wind slowing you down, and set your lungs on fire! Let us run barefoot through tall grass and over warm sand until every inch of our body aches, feel the pain and laugh out loud, because you know, we know, we will not be late. There is no time to catch your breath. This is important and we cannot miss it: the sunset. We are here! The sun paints the sky in the most magnificent oranges, yellows, blues and pinks. Rays of light write words in the clouds that read like poetry, grass tickles our toes and the sun kisses, caresses our skin. Let your eyes drink in the sight, as the day draws its last breath. The day has to die to make space for a new one to be born. During such a moment, you can either mourn the day that was, wish it to come back, or you can find joy and excitement in the day that will soon arrive. Can you even imagine that there is a planet where the sun sets forty-three times a day? Where you do not have to make haste as we just did? Where you only have to move your chair a little to see the next one? Believe it or not, it exists.

    Now that the sun has gone to sleep, we might be able to catch a glimpse of this planet. Light makes space for darkness waking up the moon. The stars wipe the sleep from their eyes to show their faces. If you lay down on your back you can see them better. The world disappears from view, all you see is the sky showing off its glittering treasures. There it is, the planet I was talking about. It’s a tiny planet, not much bigger than a house. If you squint your eyes you can spot it. The little prince lives there, with his rose, his three volcanoes, and the baobab trees. ‘‘Asteroid B 612’’ (15) is what the planet is called, or at least it is what grown-ups call it, since they just love numbering, systemising and explaining beautiful things that have no number, do not fit in a system and are inexplicable. The little prince did not always stay on his asteroid. He left it for a while to travel to other planets, one of these was our home planet: Earth. That is where he met Antoine de Saint-Exupéry, who was a pilot stranded in the Sahara desert after his plane had crashed during a record flight. While he was trying to fix it, he heard a little voice saying: ‘‘If you please draw me a sheep!’’ (5). This is how he met the little prince. Six years later, in 1942, De Saint-Exupéry wrote a book about his experience, named after the little prince himself.

    De Saint-Exupéry writes about what the little prince tells him about his life on Asteroid B 612, about the rose he has to protect, about the volcanoes he has to clean to stop them from erupting, about the baobabs he has to uproot to make sure they do not destroy the planet, and about the countless sunsets he can watch by just moving his chair a little. He also talks about how he has travelled to other planets. On the first planet he visited, he met a king with no subjects, then he continued to a planet inhabited by a conceited man without any admirers, his journey took him further to a planet where a drunk was drinking to forget how ashamed he was for his drinking. Again on different planets, he met a businessman, who fancied himself the owner of the stars, a lamplighter, who could never rest, and a geographer, who has never travelled. After visiting these planets, he came to the planet Earth, inhabited by ‘‘one-hundred-and-eleven kings […], seven thousand geographers, nine hundred thousand businessmen, seven-and-a-half million drunks, three-hundred-and-eleven million conceited men… In other words, approximately two billion grown-ups’’ (77). During his visit he met several animals and people, who showed him what life on earth is like. The first animal he met was a snake, a small animal, who wields greater power than any king. The snake explained this power to the little prince: ‘‘Whomever I touch […] I return them to the earth from whence they came’’ (82). Moreover, the little prince met two people, first he crossed paths with a railway pointsman, who told him about the people in the trains, rushing from one place to the next, never satisfied with where they are, never knowing where they are going, always on the go. ‘‘Only the children are flattening their noses against the window panes. […] They’re the lucky ones’’ (104). After this encounter, he met a fox who taught the little prince how to tame him. A process which transforms something, or someone from being ordinary to being unique and one of a kind. Now, in the Sahara desert, after all his travels, the little prince longs to go back home, to his planet, to his rose, to his sunsets. He remembers what the snake told him and asks the animal to bring him back home. He will go back, leaving behind the old shell that is his heavy body. The pilot is sad to see the little prince go, therefore he ends his narration with a request for anybody who meets a boy with golden curls, a boy that never answers any of your questions, to alert him that the little prince has returned.

    This story about the little prince fits well among classics like Aesop’s and Jean de la Fontaine’s fables, Hans Christian Andersen’s fairy tales, George Orwell’s Animal Farm, and more recent works like Carlie Mackery’s The Boy, the Mole, the Fox and the Horse, James Norbury’s Big Panda and Tiny Dragon and Toon Tellegen’s fables. I can only describe it as a poetic modern fairy tale with an incredible philosophical depth to it. The story warms my heart, time and again. I certainly recommend reading and rereading it, not only because it is a short book that does not take too long to read, but especially because it provokes its reader’s thoughts and pushes them to reflect on it. The Little Prince wants to be shared and discussed. I myself have read it several times now, and every time I read it I discover something new: a new quote I had not really noticed before, a new meaning hiding just behind the words, a new thought I had not yet stumbled upon.

    Once you have read The Little Prince, it will take hold of you and never let you go. Time and again, I realise just how strong the hold of this story on one’s heart is. When I worked in a bookshop, customers, many a time, bought a copy of the book and told me with proud smiles on their faces that they collected copies from the different languages of the places they had visited. They showed me pictures of their The Little Prince bookshelves, which were way more than just a display of different copies of the book in different languages. These shelves, told stories of the journeys these proud owners had been on, what they had seen, the people they had met along the way. There is so much more beneath the surface, for those who are willing to look further than a picture, further than a children’s story about a little prince, for those who actually see that this book is trying to teach us a certain way of life.

    This way of life is important for all grown-ups. De Saint-Exupéry dedicated this book to children and to the grown-ups that can still remember they once were children, even though he thinks few of them do. The Little Prince teaches us to tap into our inner child, the child that has been silenced over the years, but that is still alive in each of us. The child that can forget all the systems, numbers, figures, and binaries we have forced our world into. The child that keeps asking questions without giving up, without preformulating the answers, without prejudice, without reasoning from an existing paradigm. The child that does not simply put labels on the people, animals, nature and other entities in this world, but actually looks at them with wonder, curiosity, and imagination. It sees everything as if for the very first time since it can still be in awe of the world. On page 101, De Saint-Exupéry (1995) lets us in on a secret: ‘‘very simply: you can only see things clearly with your heart. What is essential, is invisible to the eye’’ (101). There is so much more than our eyes can see, there is more behind the numbers, definitions, systems, divisions and binaries. The world is more complicated and more beautiful. Let us close our grown-up eyes that have been shaped by paradigms, prejudices, and labels in order to enable our children’s eyes to be opened. Those are the eyes of our hearts that look at the world with wonder and without judgement. Let us take the time to fill the pockets in our heads and in our hearts with the sights these eyes give us.

    The stars shine bright tonight. The skies are clear and Asteroid B 612 is visible. If one day, in the future, you look up at the night sky and you cannot see it, that is fine. Now you know it exists, you will see it everywhere, even when it’s invisible. If you listen closely you will hear the little prince’s voice: ‘‘At night, you will look up at the stars. Mine is too small to point out to you. It is better that way. For you, my star will be just one of many stars. That way, you will love watching all of them’’ (122).

    Bibliography

    De Saint-Exupéry, Antoine. 1995. The Little Prince. Translated by T.V.F. Cuffe. London: Puffin Books.